Ostatni etap kariery był dla Luisa Buñuela okresem wyjątkowo owocnym. Po nagrodzonym Oscarem „Dyskretnym uroku burżuazji” (1972) reżyser nakręcił jeden ze swoich najważniejszych i najbardziej wywrotowych filmów.
Sam uważał, że „Widmo wolności” to dzieło najbardziej zbliżone do idei surrealizmu, pozbawione tradycyjnej fabuły, składające się natomiast z serii absurdalnych, zaskakujących scen, często pozbawionych puenty, iluzorycznie ze sobą połączonych, dzięki drugoplanowym postaciom płynnie przechodzącym z jednej sceny do drugiej.
Buñuel kryje się za fasadą czarnego, nie znającego tematów tabu humoru, lecz wciąż patrzy na rzeczywistość z mieszaniną zdumienia, ciekawości i złośliwości.
Cytuje obrazy Goi i dzieła Marxa, wywołuje duchy André Bretona i Paula Éluarda, lecz przede wszystkim wywraca na nice społeczne zasady.
Tu rozstrzeliwani skazańcy krzyczą „Niech żyją kajdany”, wielkomiejscy burżuje zasiadają przy stole na toaletach (a posiłki jedzą w zaciszy ustępu), a seksualne podniecenie osiąga się przy pocztówkach z widokami Paryża.
Przy tym „Widmo wolności” jest pogłębioną refleksją na temat przypadkowości losu, codziennych rytuałów, moralności i prawdy.
tytuł oryginalny: Le Fantôme de la liberté
produkcja: Francja 1974
gatunek: dramat
dozwolony: od 15 lat
wersja językowa: napisy
czas trwania: 105 minut
reżyseria: Luis Buñuel
scenariusz: Luis Buñuel, Jean-Claude Carriere
zdjęcia: Edmond Richard
muzyka: Galaxie Musique
obsada: Adriana Asti, Julien Bertheau, Bernard Verley, Jean-Claude Brialy, Adolfo Celi, Paul Frankeur, Michel Lonsdale, Pierre Maguelon, Franco Is Maistre, Michel Piccoli, Hélene Perdriere, Claude Pieplu, Jean Rochefort, Monica Vitti
W ramach przeglądu filmowego „Buñuel. Niech żyją kajdany!”
25.05.2026 godz. 18:00
bilety: 16 zł (normalny), 14 zł (ulgowy)
Sport i rekreacja
Turystyka
Historia
Aktywność społeczna
Ekologia
Edukacja
Rozrywka
Zdrowie